dinsdag 18 november 2014

“Family Portrait”

Het is deze week de “Week van kinderen veilig”. Een week waarin de Taskforce Kindermishandeling en seksueel misbruik aandacht vraagt voor de veiligheid van kinderen. En 20 november is het ook internationale Dag van de Rechten van het Kind.

Ik zit te peinzen wat ik nou moet schrijven hierover. Ik wil hierbij stil staan omdat kinderen me zo aan het hart gaan. Omdat ik zowel zakelijk als privé met veel kinderen te maken heb. Omdat kinderen onze toekomst zijn. Afgelopen week word ik tijdens mijn perspiket geconfronteerd met een jongetje van tien dat om komt door geweld. Hoe is het mogelijk? Wat is daar gebeurd? 

Ik besef dat de meeste kinderen in mijn privé-omgeving opgroeien in een stabiele omgeving. Maar per jaar zijn er in Nederland meer dan 107.000 slachtoffers van kindermishandeling. Kindermishandeling gebeurt in alle lagen van de bevolking en bij alle culturen. In een schoolklas van 30 kinderen wordt gemiddeld ten minste 1 kind mishandeld. Veel slachtoffers krijgen nooit hulp omdat niemand aan de bel trekt (bron: Meld Huiselijk Geweld.nu).
Dat aan de bel trekken is nogal wat. Wanneer doe je dat? Ik zie in mijn omgeving kinderen die ouders hebben die het elkaar niet bepaald makkelijk maken (een understatement). Maar uit elkaar gaan doen ze niet, vanwege de kinderen, vanwege de financiën, en misschien ook wel omdat ze ook niet goed weten wat ze zonder elkaar moeten? Maar al spelen de ruzies zich wellicht af uit het zicht van de kinderen, spanning heerst er wel in het gezin. En ik kan me voorstellen dat de kinderen daar heel veel last van hebben en ik vraag me ook af wat dat met ze gaat doen op de lange termijn. Als kinderen van nog geen tien zelf al tegen hun ouders zeggen dat scheiden misschien beter is… Tja… Het gaat hier niet om fysiek geweld tegen kinderen. Maar valt hoogoplopende spanning binnen een gezin ook mogelijk onder kindermishandeling? Ik geloof wel dat spanning bij een kind op de een of andere manier tot psychische mishandeling kan leiden, maar waar ligt de grens? En wanneer trek je aan de bel? Zeker als je ziet dat beide ouders wel echt heel zorgzaam en liefdevol richting hun kinderen.
Bij het Openbaar Ministerie besteden we ook extra aandacht aan de veiligheid van kinderen deze week. Onder de slogan “het OM heeft oog voor kinderen” vinden er in het land allerlei activiteiten plaats om extra aandacht te besteden aan kinderen. In bijna elk strafdossier zijn kinderen aanwezig, kinderen van verdachten of van slachtoffers, maar ook als getuige van huiselijk geweld. We houden bij afdoening van zaken zoveel mogelijk rekening met kinderen. Daarnaast zijn we natuurlijk ook de instantie die opkomt voor het kind als het zelf slachtoffer is van bijvoorbeeld huiselijk geweld door de verdachte te vervolgen. Veel mensen zijn mogelijk bang dat als ze melden dat ze vermoedens hebben van kindermishandeling politie en OM het kind meteen komen weghalen. Maar zo'n beslissing wordt altijd in nauw overleg met diverse zorginstanties genomen.

En het is misschien goed hier te schrijven dat het dilemma van melding maken van je vermoedens niet alleen bij jou als buurman, docent, sporttrainer, moeder/vader van een bevriend kind een dilemma oplevert. Als je nagaat dat we bij het OM Amsterdam in 2014 tot op heden niet meer dan 10 kindermishandelingszaken voorbij hebben zien komen, moeten we misschien concluderen dat het dilemma ook voor professionals levensgroot is.  Ook daarover zijn we als OM en politie met elkaar en de professionals in gesprek. Want voor kindermishandeling, en voor elke vorm van huiselijk geweld, geldt dat hoe langer het duurt, hoe erger het wordt.
Als je belt met het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) is het niet zo dat je meteen melding maakt van een mishandeling. Samen met een AMK-medewerker ga je na of je je terecht zorgen maakt en bespreek je met elkaar wat je voor het kind zou kunnen doen. De gesprekken die gevoerd worden zijn vertrouwelijk dus wat er besproken wordt blijft tussen jou en de medewerker.
Ik las laatst op Twitter een bericht waarin stond dat je volwassen leven het verwerken is van je jeugd. Dat is voor bijna iedereen al een klus, los komen van de patronen die je van huis uit zijn aangeleerd en waar je als je ouder wordt niet altijd even blij mee bent. Moet je nagaan wat een volwassene die als kind slachtoffer is geworden van kindermishandeling te verwerken heeft? Kortom, laten we allemaal goed letten op de kinderen om ons heen, niet alleen die van jezelf, maar ook alle andere kids die op je pad komen!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen