maandag 28 september 2015

" De Tien"

"Tjee, jij bent ook niet veranderd! Wat doe je nu? Heb je kinderen, ben je getrouwd? Oh, gescheiden? En werk je in de Communicatie?" "Van jou weten we het wel, jij komt af en toe op TV voorbij!" Ik was op een reünie van mijn HEAO-opleiding, 25 jaar na dato. Pffff, 25 jaar... Wat lang geleden. Maar een erg leuk initiatief van een paar jaargenoten die zelfs de oude vertrouwde feestlocatie hadden afgehuurd. Thrillerschrijfster Marion Pauw, kinderboekenschrijver Jan Paul Schutten en cabaretier Richard Kemper waren ook van de partij. Ik werd me gewaar van het feit dat we 25 jaar geleden toch allemaal niet hadden kunnen voorzien dat deze studiegenoten dit zouden gaan doen. Was ieder toen op zijn eigen manier zijn studietijd aan het doorbrengen, we waren allemaal bezig met het behalen van ons HEAO-diploma om te gaan werken in "de communicatie". Dat "de communicatie" uiteindelijk zo ingevuld zou worden hadden we toen niet kunnen inschatten. Begin 20 is het allemaal nog zo onduidelijk. Niemand die 't je vertellen kan, niets kan zeggen of voorspellen kan. Het is onbestemd, open en vrij...

Een dag voor de reünie had ik Hektor op zitting. Hektor, 17 jaar, had ondanks veel schoolverzuim afgelopen jaar zijn VMBO-T diploma gehaald en deed nu 4HAVO. Daarna zou hij VWO gaan doen want hij wilde naar de universiteit. En als het niet via het VWO zou lukken ging hij via een propedeuse HBO op de universiteit proberen te komen. Hij wilde geneeskunde of bedrijfskunde gaan doen. Hektor moest bij de kinderrechter komen omdat zijn moeder aangifte tegen hem had gedaan van mishandeling en bedreiging. Aangezien ouders in het jeugdstrafrecht ook worden opgeroepen om bij de zitting aanwezig te zijn was moeder ook aanwezig. Maar Hektor was daardoor extra nerveus en wilde liever dat zij bij de behandeling van de feiten niet in de zaal zou zijn. De dag ervoor was er een civiele zitting geweest die was gegaan over het ouderlijk gezag. Het verzoek was ingediend of moeder uit het gezag kon worden gezet en zijn zus van 32 daarvoor in de plaats het gezag kon krijgen. De beslissing op dat verzoek moest nog komen. Moeder was op die zitting niet geweest en had zich niet verzet tegen het verzoek. 

Het incident waar we nu voor in de zittingszaal waren had zich afgespeeld bij moeder thuis. Oma was er ook bij geweest. Hektor woonde intussen bij zijn zus maar kwam bij moeder wat spullen halen. "Mijn oma en mijn moeder doen eigenlijk mijn hele leven al abnormaal tegen me", zei hij. Hij had een fotoboek mee willen nemen naar zijn zus waar allemaal foto's van hem en zijn zus in zaten. "Mijn moeder zegt altijd al dat mijn zus en ik lelijk zijn dus ik nam het boek mee omdat ze dan ook niet meer naar onze gezichten hoefde te kijken" redeneerde Hektor. Maar moeder wilde dit niet en er ontstond een worsteling. Zowel oma als moeder hadden het over een mes gehad. Hektor ontkende ook niet dat er een mes in het spel was geweest maar vertelde dat hij het van zijn moeder had afgepakt omdat zij er mee had staan zwaaien en had gezegd dat ze hem en zichzelf zou doodmaken. Het klonk alsof zich daar die middag een hectische licht hysterische situatie had voorgedaan met twee schreeuwende vrouwen en een puber die alleen maar weg wilde omdat hij zich niet veilig voelde. Hij had via het keukenraam weg proberen te komen omdat in de gang moeder op de grond was gaan liggen om hem tegen te houden. Bij het behandelen van de persoonlijke omstandigheden was moeder weer in de zaal. Een vrouw die niets wilde zeggen over haar zoon, ook niet echt de kracht en capaciteit daarvoor had. Een timide vrouw die ook allemaal niet leek te snappen wat er nou precies was gebeurd en gebeurde. Ze had de aangifte wel in proberen te trekken maar gelet op de problematiek die hier in dit gezin schuilging was het toch niet echt raar dat de zaak op zitting was gezet. Zo kon er goed onderzoek gedaan worden door de Raad voor de Kinderbescherming naar de situatie. En ook jeugdzorg was intussen zeer daadkrachtig betrokken.

Er was op zich voldoende wettig bewijs in de zaak, maar ik had op geen enkele manier de overtuiging dat Hektor zich daar had schuldig gemaakt aan strafbare feiten. Ik vroeg een vrijspraak. Ik vertelde hem dat ik hem een hele leuke jongen vond en dat als ik zijn moeder was ik zo ontzettend trots op hem zou zijn. Deze jongen zat in een zeer belabberde thuissituatie, woonde intussen bij zijn zus, was nooit eerder met politie en justitie in aanraking gekomen en had prachtige vastberaden toekomstplannen. Er was geen twijfel mogelijk dat deze jongen het allemaal voor elkaar zou gaan krijgen. Zo veel ellende en dan toch zo sterk zijn en zo je best kunnen doen.  De rechter sprak hem ook vrij, moeder had tranen van opluchting en blijdschap.

Op de HEAO worstelde ik met vakken als bedrijfseconomie en statistiek. Als de universiteitsbibliotheek dicht ging verplaatste ik naar mijn studentenhuis en zat ik tot diep in de nacht in mijn kamer nog verder te blokken voor tentamens. Als ik dan naar huis belde zei mijn vader altijd “Beter dan je best kun je niet doen meisje!”….
Marion, Richard, Jan Paul en alle anderen die op de reünie waren, we hebben allemaal ons best gedaan en ons diploma gehaald. Misschien hadden zij ook wel ouders die zeiden dat je niet beter dan je best kunt doen. Ik gun het Hektor ook zo als hij verder gaat en al zijn plannen waar gaat maken…. Maar we zijn hier alleen, vanaf de dag dat je geboren wordt, helemaal tot aan het end, nergens iemand die de route weet, ’t is alles wat je doet en deed…



p.s. Richard, ik heb mijn belofte bij deze ingelost… ;-)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen