dinsdag 27 juni 2017

"Find the River"

Er was één boekenplank in de slaapkamer van de puber waar we binnengingen. Verder was het een echte puberkamer. Maar die ene boekenplank... gevuld met alle delen uit de boekenserie "Het leven van een loser".  Kinderboeken die gelezen worden door kinderen tussen de 9 en 11.

Een paar uur daarvoor was ik in alle vroegte opgestaan. Hartje zomer en nog donker buiten, heel vroeg dus. Mijn bestemming die ochtend was een politiebureau in Amsterdam waar een man/vrouw of dertig samenkwam voor de briefing. We waren ons aan het klaar maken om op twee plaatsen een huiszoeking te gaan doen en daarbij in elke woning een verdachte aan te houden. Na de aanhouding zou er onder toeziend oog van de rechter-commissaris (rc), de onderzoeksrechter, in de beide huizen gezocht worden naar spullen die verband hielden met de strafbare feiten waar de twee jongens van verdacht werden.

Tijdens de briefing werd verteld hoe we de beide woningen in zouden gaan. Bij de één de deur ontzetten en naar binnen, bij de ander aanbellen en naar binnen. Er werd besproken wie welke taken had, welk koppel de verdachte zou afvoeren, welke mensen welke ruimten zouden doorzoeken en wie er als eerste zou praten met de andere bewoners om uit te leggen waar we voor kwamen. Goed voorbereide acties waarbij precies in kaart is gebracht wie wat waar gaat doen.

Ik ging mee naar één van de twee adressen en stapte in bij de hulpofficier van justitie. De hulpofficier is een politiebeamte die bevoegd is tot taken die niet alle politiemensen hebben. Hij zou aanbellen, de aanhouding verrichten en de andere bewoners uitleggen waarom we er waren. Met vier personen reden we naar het adres.

Ik voelde een lichte spanning. Een huiszoeking is niet niks, ik doe ze niet dagelijks, wekelijks of maandelijks, en al helemaal niet waar het minderjarigen betreft. Je maakt een enorme inbreuk op de privacy van een gezin door met een groep wildvreemde mensen ineens een woning binnen te komen en aan de spullen te gaan zitten omdat je op zoek bent naar de buit verkregen door een strafbaar feit of naar andere spullen die bij kunnen dragen aan het bewijs dat de verdachte verkeerde dingen heeft gedaan. Helaas is het af en toe wel echt nodig om dit te doen.

Onze bestemming was een gezin met schoolgaande kinderen, allemaal pubers. En een van hen was het verkeerde pad aan het inslaan. Dit was niet de eerste keer dat hij met politie en justitie in aanraking zou komen. We reden met drie auto's achter elkaar de wijk in, en kwamen vlakbij de woning terecht. Op een afstand bekeken we de situatie. Het was nog vroeg, bij alle huizen zaten de gordijnen nog dicht en leek iedereen nog te slapen. Alleen bij "ons" huis was al wat levendigheid. De ouders waren zo te zien al wakker.

Op zo'n moment voelt het ongemakkelijk en vervelend dat je weet dat je het leven daar in dat huis binnen een paar minuten op z'n kop gaat zetten. Dat er een vader en moeder zijn die moeten gaan toekijken hoe hun kind afgevoerd gaat worden en daarnaast ook nog eens moeten toestaan dat we in hun huis aan spullen gaan zitten, kasten in gaan, lades door gaan zoeken en kleren zullen gaan doorzoeken. En dat we mogelijk spullen mee gaan nemen. En hoe rustig, vriendelijk en begripvol je ook naar hen zult zijn, je komt voor iets wat gewoonweg ellendig is. Dat levert emoties op die volstrekt begrijpelijk zijn.

De aanhouding verliep vrij rustig. Een lange dunne, ietwat slungelige, puber werd geboeid afgevoerd. Hij was zijn bed uitgehaald door zijn vader en twee politiemannen. De politie is bij dat wakker maken erbij in de slaapkamer omdat we niet willen dat iemand snel nog sporen kan wissen. De puber had wel even een grote mond gehad maar liep uiteindelijk gedwee mee. Ik zag buiten dat de buurt nog steeds sliep en vond het prettig dat zo te zien niemand getuige was van deze scene. Ik vroeg me af wat het moment was geweest dat deze jongen de verkeerde keuzes was gaan maken. Was het om stoer met de rest mee te kunnen doen? Of juist angst als hij niet mee zou doen? Was hij anders een "loser"? Ik had niet direct de indruk dat hij namelijk het brein achter alles was.

Moeder vertrok naar haar werk, vader bleef achter om de andere kinderen uitleg te geven en op weg naar school te helpen. Een van de andere kinderen was zichtbaar boos en reageerde dat verbaal op ons af. Ik kon het hem niet kwalijk nemen. De rc was eerst meegegaan naar de andere woning waar ook een aanhouding en een doorzoeking zouden plaatsvinden. Na de aanhouding was het voor ons wachten op haar komst. We starten een doorzoeking namelijk niet zonder dat de rc deze heeft geopend. 

Toen de rc eenmaal arriveerde ging het allemaal spoedig, de slaapkamer van de puber werd doorzocht, we namen wat goederen in beslag voor nader onderzoek en de rc kon vrij snel de zoeking weer sluiten. Bij mij bleef het beeld hangen van die puberslaapkamer: vooral die ene boekenplank met de boekenserie "Het leven van een loser".... Kinderboeken... Ik stel me zo voor dat zijn moeder bij thuiskomst vandaag in diezelfde deuropening staat en starend naar die boekenplank zich afvraagt waarom haar kind niet meer dat kleine mannetje is dat met die boeken op de bank zat, onschuldig, onwetend, nog zo klein, vertederend, lief en naïef. Ik word verdrietig bij die gedachte. Maar ik weet ook dat haar zoon verdacht wordt van betrokkenheid bij ernstige feiten... en dat mijn taak is om zaken op te lossen en ervoor te zorgen dat er niet meer mensen slachtoffer worden van hem en zijn vrienden.... de onschuld voorbij... gegokt en verloren..."Het leven van een loser"?

Kijk en luister R.E.M. - Find The River

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen