vrijdag 18 september 2015

"Type"

Kijk, feit is natuurlijk dat ik het allerleukste kind heb van de hele wereld. Dat er geen kind is dat zo gezellig, leuk, mooi, lief, beleefd en fantastisch is. Maar toch zijn er ook echt wel momenten dat ik hem achter het behang wil plakken. Dat ik het gehad heb met dat spoor van rommel dat hij altijd achter zich trekt of me kan ergeren aan het feit dat ik alles 100x moet zeggen. En ik kan ook streng zijn en hem aanspreken op dingen die echt niet ok zijn. En dan is het luisteren naar mij en even geen ge “ja-maar” of  andere excuses. En loopt het echt de spuigaten uit dan is er maar één route af te leggen in huis en dat is “naar je kamer!”

Ik kan me dan ook echt verbazen over moeders die met hun zoon in de rechtszaal komen, hem de hele boel bij elkaar horen liegen en dan toch zeggen dat ze hem geloven. Recent had ik een 17-jarige jongen op zitting die al de nodige veroordelingen op zijn naam had staan. Ik had hem al eens eerder voor mijn neus gehad. Nog maar 3 maanden geleden was hij veroordeeld door de meervoudige kamer vanwege een straatroof, een heling en een inbraak die hij samen met anderen had gepleegd. Daarvoor was hij al een keer veroordeeld voor een poging woninginbraak. Nu ging het weer om een poging woninginbraak met anderen.  Buren hadden geluiden gehoord en een paar jongens zien weglopen. Eén van de jongens, niet deze verdachte, was door een buurtbewoner herkend en van de andere jongens was een signalement gegeven. En ook van een opvallende fiets die ze bij zich hadden. Het groepje jongens was vlak daarna in de buurt aangehouden. Ze hadden de bewuste fiets bij zich en voldeden aan het signalement. Bij de politie hadden ze allemaal een beroep gedaan op hun zwijgrecht.

De Raad voor de Kinderbescherming was van mening dat er nu maar eens een uitgebreid onderzoek gedaan moest worden naar de psyche van deze jongen. Hij was niet dom, had een thuisfront dat betrokken was en toch maakte hij steeds keuzes waarmee hij zich op het criminele pad begaf. Het werd tijd om eens goed te gaan onderzoeken waarom hij elke keer die verkeerde keuzes maakten.  Hij was op dit moment wel op vrije voeten, maar onder voorwaarden. Zo mocht hij niet verhuizen, moest hij naar school en moest hij zich houden aan de regels die de jeugdreclassering aan hem stelde, ook als dat betekende dat hij zich moest laten onderzoeken.

Hij weigerde alleen mee te werken aan dat onderzoek en was ook vastbesloten dat niet te gaan doen. Hij vond het niet nodig want het ging nu toch goed met hem? Hij ging nu al sinds het nieuwe schooljaar naar school (4 hele weken, applaus!!) en was niet meer in de problemen gekomen sinds de schorsing nu 6 weken geleden (wauw!). De rechter vroeg hem meerdere malen of hij nou zelf niet inzag dat het goed voor hem zou zijn en waarom hij niet mee wilde werken maar hij antwoordde op zeer brutale toon “Hoe u het ook wendt of keert meneer, dat onderzoek gaat er niet komen, want ik ga gewoon niet meewerken!” Ik confronteerde hem ermee dat dat zou betekenen dat hij zich niet hield aan de voorwaarden waardoor hij nu op vrije voeten was en dus dan weer vast zou komen te zitten. Zo stoer als hij was als 17-jarige meldde hij dat hij dat er prima voor over had. Hij had het namelijk niet nodig! Het wonderlijke was dat ook zijn moeder hem had verzocht mee te werken, dan was hij er namelijk van af. Maar nee, al zouden we Obama of Madonna in de zaal halen, hij ging niet meewerken! En moeder accepteerde dat en zei dat ze dus achter haar zoon stond.

Ik was verbaasd, ik had mijn kind dus met kop en kont meegesleurd! Ik probeerde tot de jongen door te dringen maar kreeg een grote mond terug. Nou gebeurt dat wel vaker en word ik daar niet zo snel anders van, maar dit keer was het zo brutaal dat de kinderrechter ingreep en hem de wind van voren gaf. Hij bood zijn excuses aan maar het had een hoog gehalte “sociaal wenselijk doen”. In de rapportage van de Raad werd ook gemeld dat er vrijwel geen samenwerking met de jongen tot stand had kunnen komen, hij zich niet hield aan de voorwaarden en duidelijk liet merken dat hij hulpverlening niet ging accepteren. Hij werd omschreven als zelfbepalend, egocentrisch, berekenend en opportunistisch met weinig oog voor de gevolgen voor zichzelf of anderen. En dat was duidelijk te merken op zitting.


De rechter besloot de zaak toch verder af te doen en niet aan te houden voor het gedragsonderzoek. De jongen zei dat hij wel zou verwachten dat het recht zege zou vieren, over het hele voorval wilde hij niets zeggen, hij beriep zich op zijn zwijgrecht. Ik eiste uiteindelijk een jeugddetentie, grotendeels onvoorwaardelijk en daarnaast een klein voorwaardelijk deel met dezelfde voorwaarden die eerder aan hem gesteld waren. Maar het mocht niet baten. De rechter had wel het vermoeden dat de jongen zich schuldig had gemaakt aan het feit maar vond het bewijs te weinig en sprak hem vrij.  Met een brutale triomfantelijke grijns keek de jongen me aan, stond op en liep de zaal uit. Als ik een rol behang bij me had gehad…..  Nou ja, bedacht ik me daarna, het zal niet heel lang duren voordat hij weer de fout in gaat, eens kijken wie er dan lacht…

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen